RSS  

 مراسم رونمایی از مجموعه شعر گیلکی خیاله گرده گیج(پرسه ی خیال)اثر شیون فومنی ازسوی نشر ثالث

کتاب خیاله گرده گیج(پرسه ی خیال) مجموعه اشعار گیلکی ((شیون فومنی)) شاعر نامدار معاصر است که برای اولین بار از سوی نشر ((ثالث)) به کوشش و پژوهش ((حامدفومنی)) منتشر شده است.

مراسم رونمایی خیاله گرده گیج(پرسه ی خیال) اثر زنده یاد ((شیون فومنی )) روز پنج شنبه مورخ         ۱۳/۴/۱۳۸۷ ساعت ۱۸ درمحل نشرثالث واقع در تهران-خیابان کریم خان زند پلاک۱۶۰ باحضور فریدون پوررضا (محقق و خواننده آواهای بومی شمال) دکتر احمد ابومحبوب (استاددانشگاه نویسنده مترجم و منتقد معاصر  محمودطیاری (نویسنده  نمایشنامه نویس و شاعرمعاصر) علی دهباشی (سردبیر مجله ی بخارا  مسعودخمامی (پژوهشگر زبان گیلکی) و حامدفومنی (شاعر و پژوهشگر) برگزار می شود.

شیون فومنی (میراحمد سیدفخری نژاد) از معدود شاعران محبوب سواحل صبوری خزر و از ماندگارترین چهره ادبیات گیلکی است که به عنوان شاعر موفق دوزبانه (گیلکی و فارسی) مردمی در ادبیات معاصر خوش درخشیده است.او در شعر گیلکی با نوارهای کاست ((گیله اوخان)) (پژواک گیلان) در سینه های مردم عاشق ماندگار شد و امروز شعرش در اقصا نقاط کشور و جهان رهسپار خانه های مردمی است که ستایشگر زبان فرهنگ و ادب سرزمین خود هستند" وی همچنین باانتشار مجموعه اشعار فارسی باعناوین ((پیش پای برگ)) ((یک آسمان پرواز)) ((از تو برای تو)) ((رودخانه در بهار)) ((کوچه باغ حرف)) نشان داد که از شاعران توانا و مانای شعر معاصر بشمار می رود.

گفتنی است از این شاعر نامدار آثار دیگری و فارسی به یادگار مانده که به اهتمام فرزندش ((حامدفومنی)) در دست تدوین و گردآوری است.

منبع: خبرگزاری دانشجویان ایران  گیلان

اولين مجموعه ي شعر گيلكي شيون فومني با عنوان خياله گرده گيج (پرسه ي خيال) همراه بابرگردان فارسی به كوشش و پژوهش حامد فومني توسط نشر ثالث منتشر شد.

                              

حامد فومني فرزند زنده ياد شيون فومني شاعر بزرگ گيلاني در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) - منطقه خزر از انتشار اولين مجموعه ي شعر گيلكي شيون در قالب كتابي با عنوان خياله گرده گيج (پرسه ي خيال) خبر داد و گفت: اين مجموعه شامل اشعار گيلكي شيون فومني است كه در قالب شعر نو سروده شده است و دربرگيرنده ي 83 قطعه شعر سپيد از وي در خصوص وي‍ژگي هاي اين مجموعه اظهار داشت: اين مجموعه دربرگيرنده ي جديد ترين اشعار شيون از نظر قالب و محتواي شعري است و نشانگر رويكرد متفاوت وي در حوزه ي شعر گيلكي از نظر قالب شعري است.

حامد فومني خاطرنشان كرد: اين كتاب كه گردآوري و تدوين اشعار آن را برعهده داشته ام در كنار كار پژوهشي در خصوص معاني واژگان و اصطلاحات و توضيحاتي در خصوص باورهاي بومي مردم منطقه در واقع هديه اي است از طرف من به گيلك زبانان و شيون دوستان.

وي گفت: شيون اين مجموعه را كه در برگيرنده ي اشعار كوتاه است طرح گيلكي خوانده. در اين مجموعه تلاش بر آن بوده كه امانت داري به نوع رسم الخط شاعر حفظ شود. همچنين در مجموعه ي خياله گرده گيج آوا نويسي و برگردان فارسي اشعار توسط خود شيون انجام شده كه البته اين برگردان فارسي به دليل عدم داشتن وقت كافي از سوي شيون بازنويسي شده است.

حامد فومني تصريح كرد: اين مجموعه ادامه ي منطقي اشعار گيلكي شيون در حوزه ي شعر گيلكي است. ما شيون را يك شاعر بومي نمي دانيم. شيون يك شاعر دو زبانه است كه به عنوان يك شاعر جدي هم در حوزه ي شعر فارسي و هم در حوزه ي شعر گيلكي مطرح است. در اين كتاب همچنين سال شمار زندگي شيون به شكل پلكاني همراه با نقد و نظري از دكتر احمد ابو محبوب استاد دانشگاه و نويسنده و منقد معاصر آمده است.

حامد فومني در پايان گفت: اشعار منتشر نشده ي ديگري نيز از زنده ياد شيون فومني در دست است كه در آينده در قالب كتاب و نوار در اختيار علاقمندان به فرهنگ و هنر قرار خواهد گرفت.

گفتني است اين كتاب همزمان با برپايي نمايشگاه بين المللي كتاب تهران توسط نشر ثالث در 1500 نسخه به چاپ رسيد.

منبع:خبرگزاری دانشجویان ایران-گیلان

تقدیم به کسی که مثل هیچ کس نیست...

باسلام خدمت هنردوستان ارجمند:

به مناسبت سی و سومین بهار زندگی همایون شجریان فرزند خلف استادشجریان و هنرمند جوان کشورمان تفالی به حضرت حافظ زدم خواجه فرمودند:

ساقی بنور باده برافروز جام ما                مطرب بگو که کار جهان شد بکام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم              ای بی خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد بعشق      ثبت است بر جریده عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان          کاید بجلوه سرو صنوبر خرام ما

ای باد اگر بگلشن احباب بگذری                زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام ما ز یاد بعمدا چه میبری                خود آید آنکه نیاری زنام ما

مستی بچشم شاهد دلبند ما خوشست   زانرو سپرده اند بمستی زمام ما

ترسم که صرفه نبرد روز بازخواست            نان حلال شیخ ز آب حرام ما

                           حافظ ز دیده دانه ی اشکی همی فشاند

                            باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

حامدفومنی فرزند خلف شیون فومنی است که بسیاری از آثار شیون فومنی ازقبیل رودخانه در بهار-از تو برای تو- آلبوم عشق آمد و آفتابی ام کرد و....  به کوشش او منتشر شده و گفتنی ست که خود هم یکی از شاعران موفق امروزمان هستند که البته بدلیل تواضع این بزرگوار شعرهایشان را کم تر شنیده ایم.

(حامدفومنی در حال شعرخوانی و سخنرانی در مراسم بزرگداشت شیون در کنارآرامگاه شاعر)

یک رباعی بهاری از حامدفومنی

عید آمد و باغ آرزوها بشکفت

گلخنده ی راز جستجوها بشکفت

آورد شکوفه این سفر بوی تو را

چون خون بهار در سبوها بشکفت

 گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان جهانم به چنين روز غلام است

گو شمع مياريد در اين جمع که امشب
در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

در مذهب ما باده حلال است وليکن
بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است
چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

در مجلس ما عطر مياميز که ما را
هر لحظه ز گيسوی تو خوش بوی مشام است

از چاشنی قند مگو هيچ و ز شکر
زان رو که مرا از لب شيرين تو کام است

تا گنج غمت در دل ويرانه مقيم است
همواره مرا کنج خرابات مقام است

از ننگ چه گويی که مرا نام ز ننگ است
وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است

ميخواره و سرگشته و رنديم و نظرباز
وان کس که چو ما نيست در اين شهر کدام است

با محتسبم عيب مگوييد که او نيز
پيوسته چو ما در طلب عيش مدام است

حافظ منشين بی می و معشوق زمانی
کايام گل و ياسمن و عيد صيام است

در ادبیات فارسی جشن نوروز را مانند بسیاری از آیین های دیگر رسم ها فرهنگ ها و تمدن ها به نخستین پادشاهان نسبت می دهند.شاعران و نویسندگان قرن چهارم و پنجم هجری چون فردوسی منوچهری عنصری بیرونی طبری مسعودی ابن مسکویه گردیزی و بسیاری دیگر که منبع تاریخی -اسطوره ای آنان بی گمان ادبیات پیش از اسلام بوده نوروز و برگزاری جشن نوروز را از زمان پادشاهی جمشید می دانند...

                                                             مونالیزا 

                                     لبخند همه مان کمی مشکوک است مونالیزا

                                    همه مان بار داریم و

                                    نمی دانیم در دل مان چیست

                                    همه مان آویزانیم و

                                    چشم به راه خریدارانیم

                                    لبخند همه مان کمی مشکوک است

                                    خالق مان

                                    داوینچی نبود

منبع   وبلاگ شمس لنگرودی

رهي معيري، متخلص به «رهي» فرزند محمدحسن خان مويد خلوت در دهم اردبيهشت ما ۱۲۸۸ هجري شمسي در تهران چشم به جهان گشود. پدرش محمدحسن خان چندگاهي قبل از تولد رهي رخت به سراي ديگر کشيده بود.
تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در تهران به پايان برد، آنگاه به استخدام دولت درآمد و در مشاغلي چند انجام وظيفه کرد و از سال ۱۳۲۲ رياست کل انتشارات و تبليغات وزارت پيشه و هنر منصوب گرديد.
رهي از اوان کودکي به شعر و موسيقي و نقاشي علاقه و دلبستگي فراوان داشت و در اين هنر بهره اي به سزا يافت. هفده سال بيش نداشت که اولين رباعي خود را سرود:
کاش امشبم آن شمع طرب مي آمد                    وين روز مفارقت به شب مي آمد
آن لب که چو جان ماست دور از لب ماست    اي کاش که جانِ ما به لب مي آمد

در آغاز شاعري، در انجمن ادبي حکيم نظامي که به رياست مرحوم وحيد دستگردي تشکيل مي شد شرکت جست و از اعضاي مؤثر و فعال آن بود و نيز در انجمن ادبي فرهنگستان از اعضاي مؤسس و برجسته آن به شما مي رفت. وي همچنين در انجمن موسيقي ايران عضويت داشت. اشعارش در بيشتر روزنامه ها و مجلات ادبي نشر يافت و آثار سياسي، فکاهي و انتقادي او با نام هاي مستعار «شاه پريون»، «زاغچه»، «حقگو»، «گوشه گير» در روزنامه «باباشمل» و مجله «تهران مصور» چاپ مي شد.
رهي علاوه بر شاعري، در ساختن تصنيف نيز مهارت کامل داشت. ترانه هاي: خزان عشق، نواي ني، به کنارم بنشينَ، آتشين لاه، کاروان و ديگر ترانه هاي او مشهور و زبانزد خاص و عام گرديد و هنوز هم خاطره آن آهنگها و ترانه هاي شورانگيز و طرب افزا در يادها مانده است.
رهي در سال هاي آخر عمر در برنامه گل هاي رنگارنگ راديو، در انتخاب شعر با داوود پيرنيا همکاري داشت و پس از او نيز تا پايان زندگي آن برنامه را سرپرستي ميکرد.
رهي در طول حيات خود سفرهايي به خارج از ايران داشت که از جمله است: سفر به ترکيه در سال ۱۳۳۶، سفر به اتحاد جماهير شوروي در سال ۱۳۳۷ براي شرکت در جشن انقلاب کبير، سفر به ايتاليا و فرانسه در سال ۱۳۳۸ و دو بار سفر به افغانستان، يک بار در سال ۱۳۴۱ براي شرکت در مراسم يادبود نهصدمين سال در گذشت خواجه عبدالله انصاري و ديگر در سال ۱۳۴۵، عزيميت به انگلستان در سال ۱۳۴۶ براي عمل جراحي، آخرين سفرمعیری بود.
رهي معيري که تا آخر عمر مجرد زيست، در چهارم آبان سال ۱۳۴۷ پس از رنجي طولاني و جانکاه از بيماري سرطان بدرود زندگاني گفت و در مقبره طهيرالاسلام شميران مدفون گرديد.
رهي بدون ترديد يکي از چند چهره ممتاز غزلسراي معاصر است. سخن او تحت تاثير شاعراني چون سعدي، حافظ، مولوي، صائب و گاه مسعودسعد و نظامي است. اما دلبستگي و توجه بيشتر او به زبان سعدي است. اين عشق و شيفتگي به سعدي، سخنش را از رنگ و بوي شيوه استاد برخوردار کرده است به گونه اي که همان سادگي و رواني و طراوت غزلها سعدي را از بيشتر غزلهاي او ميتوان دريافت.
اگر بخواهيم با موازين کهن - که چندان اعتباري هم ندارد- سبک شعر رهي را تعيين کنيم، بايد او را در مرزي ميان شيوه اصفهاني و عراقي قرار دهيم، زيرا بسياري از خصوصيات هريک از اين دو سبک را در شعر او ميبينيم، بي آنکه بتوانيم او را به طور مسلم منتسب به يکي از اين دو شيوه بشماريم.
گاه گاه، تخيلات دقيق و انديشه هاي لطيف او شعر صائب و کليم و حزين و ديگر شاعران شيوه اصفهاني را به ياد ما مي آورد و در هما لحظه زبان شسته و يکدست او از شاعري به شيوه عراقي سخن ميگويد.
رنگ عاشقانه غزل رهي، با اين زبان تشبیه و مضامين لطيف تقريبا عامل اصلي اهميت کار اوست، زيرا جمع ميان سه عنصر اصلي شعر - آن هم غزل- از کارهاي دشوار است.

                              
ياد ايامي....
ياد ايامي که در گلشن فغاني داشتم                      در ميان لاله و گل آشياني داشتم
گرد آن شمع طرب مي سوختم پروانه وار                 پاي آن سرو روان اشک رواني داشتم
آتشم بر جان ولي از شکوه لب خاموش بود              عشق را از اشک حسرت ترجماني داشتم
چون سرشک از شوق بودم خاکبوس در گهي           چون غبار از شکر سر بر آستاني داشتم
در خزان با سرو و نسرينم بهاري تازه بود                   در زمين با ماه و پروين آسماني داشتم
درد بي عشق زجانم برده طاقت ورنه من                  داشتم آرام تا آرام جاني داشتم
بلبل طبعم «رهي» باشد زتنهايي خموش                 نغمه ها بودي مرا تا هم زباني داشتم

بمیرم ای همه خوبی...

ترنج تنگ بلورین شعرهای منی                            اگرچه شاخه نشین درخت خویشتنی

چه نسبتی است ترا با سپیده ی نوروز                  که در ضیافت گل  آفتاب برفتنی

به جشن باده  چراغانی تنت پیداست                   بلور جامه تر از شیشه ی شراب منی

سحر به سحر ستاره  طلسم خاکت کرد                تو شیشه زاد  پری واره ی جهان وطنی

میان سروقدان  سایه ات تماشایی ست               به هردودست-نه پایم-که برسرم فکنی

چرا شکسته نیاید دل درست اندیش                    به سینه ای که تواش نادرست می شکنی!

زلال چشم مرا آسمان آبی گیر                             کبوترانه کجا در هوای پرزدنی؟

گمان نمی کنم این باغ بی تو ماند سبز                 عبور ساکت ماه از جوانی چمنی

بمان که باتو بماند بهانه بودن                              حضور خاطره ی دیرمان یاسمنی

به خلوتی که صدا از سکوت لبریز است                 تو - چون نگاه دو دلداده- خوش ترین سخنی

چرا به گریه نخوانم پرنده را از شوق                      بهار خنده زن غنچه های بی دهنی

عصاره ی غم خاکی - در این عطش آباد                  به گرمجوشی خون!- مهربان مرد و زنی

بمیرم ای همه خوبی- که این سیه مستان     به شیشه خون ترا کرده اند و دم نزنی!

شکسته های دل"شیون" است- آینه ها         توئی که با همه ی شیشگی نمی شکنی

                                                                                   بهار ۶۵ - چالوس 

    وفادار...(اثر  سیمین بهبهانی)

    بگذار که در حسرت دیدار بمیرم                      در حسرت دیدار تو بگذار بمیرم

  دشوار بود مردن و روی تو ندیدن                      بگذاز بدلخواه تو دشوار بمیرم

      بگذار که چون ناله ی مرغان شباهنگ             در وحشت و اندوه شب تار بمیرم

        بگذار گه چون شمع کنم پیکر خود آب               در بستر اشک افتم و ناچار بمیرم

     بگذار چو خورشید گذارنده ی مسفام               در دامن شب با تن تبدار بمیرم

           بگذار شوم سایه ی ایوان بلندت                      سویت خزم و گوشه ی دیوار بمیرم

             میمیرم ازاین درد که جان دگرم نیست         تا از غم عشق تو دگر بار بمیرم

         تا بوده ام  ای عشق وفادار تو بودم             بگذار  بدانگونه وفادار بمیرم 

غزل در کوچه سارشب اثری ست از استاد هوشنگ ابتهاج از طرف من تقدیم به افراد و کودکانی که در این روزهای برفی و سرد هیچ پناه و جایگاهی ندارند...آه...

در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند

به دشت پرملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ برنمی کند

کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذر گهی ست پرستم که اندر او به غیر غم

یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

که خنجر غمت ازین خراب تر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات؟

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر  بیفکنندم و سزاست

اگرنه بر درخت تر کسی تبر نمی زند